Quis
non exitium sponte laboribus,
Et curis hominem tam gravibus
sibi
Moliri doleat? per mare, per iuga,
Per
silvas rigidis sentibus obsitas,
Praedantumve
manu non satis hostium
Tutas
fertur, amans omnia perpeti,
Dum
venatur opes, luxuria fluens
Partis
ut pereat, vel miser incubet
Quid,
fastus, memorem, teter & ambitus
Quantis
usta
Quam
crebras pariant sollicitudines
In
poenam tumidis mentibus additas;
seu Vindicta ferox, seu fremitu
gravi
Dentes
Ira sibi turpiter asperos
Collidens trepidas exagitet nimis?
Non
noctes requiem, non referunt dies
Vexati toties corporis artubus.
Lecto
torta novis ossa doloribus
Versantur, tenebrae si redeunt novae.
At
diras odiis subjiciens faces
Livor
sub tacito pectore quam coquit
Semper
triste genus, semper atrocibus
Ipsum
se, placidam dum simulat fidem,
Et ridens miserum faevius
angitur,
Occulti
stimulis confodiens
Infelix
Tityi sic jecur exedit,
Nascentesque fibras ales identidem.
Sic
Ixioniae circumagit rotae
Vertigo celeri turbine perfidum.
O
crux! o vehemens continuo labor!
O
quantis homines se miseri terunt
Curis!
quam gravibus saepe periculis
Quaerunt,
ut pereant, ut doleant, student!
Felix,
quae petitur, Vita negotio
Quam
posset facili, si saperet, dari
Humano
generi! diffugientibus
Curis,
inque Deo spe posita, memor
Ut
sis officii, fungere partibus
Iussis. hoc oritur fonte beatitas:
Hac coelum petitur, si petitur, via.
Non
est Vita labor prospera, sed quies.