Nullum Fastum simulata Modestia intolerabiliorem esse

Nil exstitisse credo taediosus,

Quoque magis stomacho

Queat moveri nausea,

Servile quam si, quale crebo cernitur,

Insimul & tumidum,

Sibique dissidens genus,

Se continentis & modestae mimica

Mentis habere notam

Putavit histrionia.

Quod nescit ipsa, quodque nescitum suis

Cernit opesa cohors

Mirae choragis gloriae,

Periculosum ceteris cunctis opus,

Seu vetitum penitus,

Audaxque tentamen vocat.

Sibique mox nitore pinguis ingeni

(Pingua cuncta nitent)

Et nube frontis perplacens,

Ac si cathedra sit tribunal Aeaci,

Considet ipsa gravis

Iudex in audaces viros,

Non acquiescentes iis, qui scilicet

Lampada tradiderint

Dis approbantibus sibi;

Aut forte si quis municeps in hanc tribum

Blanditiis veniat,

Posthac honorum perticeps.

Quid iam veremur? Veritas mersum caput

Democriti puteo

Tantis ministris efferet:

Ni mox relabens, Orphei coniux velut,

Implicitum doleat

Coenoque & algis pluribus;

Quam non amari, non, ut aiunt, expeti,

Laudibus at caveae

Levis studeri, dixeris:

Quam non amare Virginem tales procos,

Quisquilias solitos

Iactare, deieraveris.

Opes requirit illa Mentis, & simul

His aliisque eatum

Prudenter utendi modum.

Mihi magister, censor est summus mihi,

Nil tumidae vitio,

Nil Mentis angustae parans;

Gestumque quid, non quo loco, vel cui viro,

Tros Rutulusve fuat,

Hoc debeatur, pensitans.

Hic est modestus; hic Virtutis improbe

Non habitum Vitio,

Sacrumve nomen induet,

Iudex severus seriusque, scenici

Diffugiente procul

Pudoris arrogantia.