De se ipso.

Passibus approperat magnis cariosa senectus,

Corporis huius hiems.

Dum Deus indulsit lenis mihi tempora vitae

Pro bonitate sua,

Ter decies lustrum levibus prope condidit Aetas

Praecipitata rotis.

Interea multi veteres cecidere sodales,

Nomina grata mihi,

Et memoris semper, rursus dum jungar amicis,

Mentis habenda sinu.

More senis queruli sed ne, praesentia damnans,

Sola peracta probem

Tempora, morosa velut olim pectore Timon,

Difficilisque Theon:

Post certas ludi ludum prope semper eundem

Testor in orbe vices.

Democritus risit, flevit miser Heraclitus

Semper, ut Hellas ait.

Stultus uterque fuit, si verum gentis Achivae

Fabula non refert.

Flens meruit risum, ridens, me iudice, fletum,

Neuter at elogium,

Forsitan a sera tribuendam quale putavit

Posteritate sibi.

Qui magis insanit Cynicus sua dolia versans,

Sive die medio

Laternam, medioque foro, gestansque, fatensque

Quaerere sese homines?

Vivit adhuc vivetque Deus, qui singula curat,

Arbitrioque regit.

Cessarent Sancti, sal terrae: protinus ipsa

Terra periret iners,

Ipsemet indignum fateor me munere tanto,

Tamque frequente Dei,

Flexibilem cum me carisque Paretibus orbum

Protegeret puerum:

Deinde peregrino clemens iuvenique viroque

Prospiceret, penitus

Dum patrios fines, dum dulcia liquimus arva,

Saepe relicta prius;

Nunc quoque tam longis incognita pene dolenti

Reddita temporibus.

Materni cineres, vos o, cineresque paterni,

Terra quieta tegat.

Corpore disiunctus, tenero coniunctus amore

Sum pariterque sui.

Quod superest, quem posse Deum, quem semper eundem

Velle iuvare scio,

Confido soli. Non a bonitate recedet

Fons & origo boni.