Christianus

Dei timore cessat omnis servitus,

Et summa Libertas venit;

Quam Pravitatis adligata vinculis

Cupidinumque natio,

Experta nunquam, cogitationibus

Sibi nec ipsis finxeret.

Umbris & auris terror ortus omnibus

Hanc vexat, hanc semper fodit.

Nec suspicare mente conquiescere

Quietis ignorans potest.

Timere cuncta, cuncta concupiscere,

Nolit velitve, cogitur:

Blanditur, indignatur, horret, exsilit,

Haeret, recusat, annuit.

At Christianus innocens vitam trahit

Quanto beatior suam!

Pollet serena mente; cuncta Lynceo,

Argoque clarius videt.

Non servit irae; non favoris impetu,

Non spe vacillat aut metu.

Ut liber ipse, liberos edit sonos

Decente cum modestia:

Deoque laetus elevat sacrum caput

Timore plebis altius,

Terrena spernens masculae crepundia

Vigore mentis arduo;

Suique juris & Dei, quid ganniant,

Quid machinentur invidi,

Non esse dignum se suisque iudicat,

Maiora pertractans domi;

Suis & illos puniendos Manibus

Relinquit, infelix genus.

Miser nec unquam, sed misertus omnium

Haec vera nescientum

Fomenta vitae, vita quae dici potest,

Et promeretur unica.

Coelestis ille civis (esse quid putem,

Dicique gloriosius?)

De rebus unus iudicare singulis,

Sed iudicari non potest.

PRUDENTIUS

Generosa Christi secta nobilitat Viros.